ความเปลี่ยนแปลงล่าสุดของราคาทองคำได้ทำให้เกิดคำถามขึ้นมาว่า ทองคำกำลังสูญเสียแนวโน้มขาขึ้นในเชิงประวัติศาสตร์หรือไม่ อย่างไรก็ตาม ในขณะที่นักลงทุนให้ความสนใจกับนโยบายการเงินของ Federal Reserve อัตราดอกเบี้ย และค่าเงินดอลลาร์สหรัฐ ปัจจัยระยะยาวที่มีความสำคัญต่อการเคลื่อนไหวของตลาดทองคำอย่างมาก — นั่นคือ การดำเนินการของธนาคารกลาง — อาจกำลังถูกมองข้าม

งานวิเคราะห์จากสถาบันการเงินชั้นนำต่างลงความเห็นตรงกันว่า ขณะนี้กำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างในโครงสร้างเงินทุนสำรองระหว่างประเทศของธนาคารกลาง โดยมีการเพิ่มสัดส่วนการถือครองทองคำมากขึ้น

เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว Official Monetary and Financial Institutions Forum (OMFIF) ได้เผยแพร่รายงานประจำปีเกี่ยวกับกิจกรรมของธนาคารกลาง ผลการศึกษายืนยันว่าผู้จัดการเงินทุนสำรองยังคงมีมุมมองเชิงบวกต่ออนาคตของทองคำ โดยหลายฝ่ายคาดว่าปีหน้าราคาทองคำจะเคลื่อนไหวอยู่ในช่วง 5,000–6,000 ดอลลาร์ต่อออนซ์ นอกจากนี้ แบบสำรวจยังชี้ให้เห็นว่าความสนใจในทองคำมีมากกว่าการคาดหวังเพียงแค่การปรับขึ้นของราคาในระยะสั้น

ธนาคารกลางมองว่าทองคำเป็นสินทรัพย์สำรองหลัก ช่วยกระจายความเสี่ยง เสริมสภาพคล่อง และเป็นเกราะป้องกันท่ามกลางความไม่แน่นอนทางภูมิรัฐศาสตร์ที่เพิ่มสูงขึ้น

รายงานของ OMFIF เผยแพร่ออกมาเพียงสองสัปดาห์หลังจากที่ World Gold Council เผยแพร่งานวิเคราะห์ประจำปีเกี่ยวกับเงินสำรองทองคำของธนาคารกลาง ซึ่งยืนยันแนวโน้มเดียวกันนี้ โดยมีธนาคารกลางถึงระดับสูงสุดเป็นประวัติการณ์ที่ 45% ประกาศความตั้งใจจะเพิ่มการถือครองทองคำในปีหน้า และเกือบ 90% เชื่อมั่นว่าจะเห็นการเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องของปริมาณเงินสำรองทองคำอย่างเป็นทางการในระดับโลก

แม้ว่าราคาทองคำจะมีการปรับฐานลงมาอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับจุดสูงสุดเป็นประวัติการณ์ในเดือนมกราคม ผู้เชี่ยวชาญจำนวนมากยังเชื่อว่ารอบขาขึ้นของตลาดทองคำยังห่างไกลจากจุดสิ้นสุด

นักวิเคราะห์ของ Goldman Sachs คาดว่าความต้องการจากสถาบันภาครัฐจะยังคงเป็นแรงขับเคลื่อนหลักของตลาด ซึ่งจะช่วยหนุนประมาณการเชิงบวกของพวกเขา ในการศึกษา ล่าสุดของธนาคารได้ประเมินว่าราคาทองคำในปีหน้าอาจแตะระดับ 4,900 ดอลลาร์ต่อออนซ์

ต่างจากนักลงทุนที่ซื้อขายกองทุน ETF หรือเทรดเดอร์เชิงเก็งกำไร ธนาคารกลางไม่ได้มุ่งหวังทำกำไรจากความผันผวนของตลาดในระยะสั้น การดำเนินการของพวกเขาขับเคลื่อนโดยกลยุทธ์ในการบริหารเงินสำรอง ความต้องการลดการพึ่งพาเงินดอลลาร์สหรัฐ และความสำคัญที่เพิ่มขึ้นของการถือครองสินทรัพย์ที่มีความเป็นกลางทางการเมือง

เมื่อธนาคารกลางยังคงสะสมทองคำในปริมาณมาก เกินกว่าค่าเฉลี่ยในอดีต พวกเขาจะยังคงเป็นแหล่งอุปสงค์หลักในตลาดที่ซึ่งอุปทานทองคำจากเหมืองใหม่เพิ่มขึ้นในอัตราที่ปานกลางเท่านั้น

ราคาทองคำยังคงได้รับอิทธิพลจากปัจจัยต่าง ๆ เช่น อัตราดอกเบี้ย เงินเฟ้อ และอัตราแลกเปลี่ยนเงินตรา ซึ่งจะเป็นตัวกำหนดความผันผวนของราคาในระยะสั้น อย่างไรก็ตาม วัฏจักรปัจจุบันมีแรงขับเคลื่อนแบบใหม่เกิดขึ้นขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบหลายทศวรรษ นักลงทุนสถาบันกำลังกลายเป็นผู้ซื้อหลักในตลาด โดยตัดสินใจเชิงกลยุทธ์ด้วยกรอบการวางแผนเป็นระดับหลายสิบปี ไม่ใช่แค่รายไตรมาส

ประเด็นนี้อาจกลายเป็นเหตุผลที่น่าเชื่อถือที่สุดในการสนับสนุนมุมมองว่า แนวโน้มขาขึ้นระยะยาวในตลาดทองคำยังห่างไกลจากจุดสิ้นสุด